Santiago! Santiago!

€6,95 €4,95
Artikelnummer: RB-46
Beschikbaarheid: Op voorraad
Levertijd: ca. 5 werkdagen

Een vlucht naar voren, naar een bedevaartsoord, met religieuze of andere, meer aardse motieven. De parallellen met de hedendaagse tijd zijn legio, want wie wil er niet ontsnappen aan de wereldproblemen? De door dichter Jarred Duval filmisch beschreven tocht naar een nieuw bestaan is de kern van deze dystopie: wat treft men op zo'n reis langs de sedimenten van de glorie zoal aan..? Frank Roger beschrijft en Fred Hemmes illustreerde het.

 

Santiago! Santiago!; door Frank Roger; binnen- en omslagillustratie door Fred Hemmes; omslagontwerp door Ingrid Heit; Rare Boekjes-reeks deel 46; ISBN 978-90-78499-38-1; 81 blz.; 1e druk 2017; 1e editie; uitgever Stichting Fantastische Vertellingen; NUR code 334; incl. biografie van de auteur en van de kunstenaar


Rare
Boekje
s-reeks
Via de Rare Boekjes-reeks biedt de Stichting Fantastische Vertellingen een springplank voor nieuw of miskenRare Boekjes-reeksd oorspronkelijk Nederlandstalig talent op het gebied van fantastische literatuur en kunst. De publicaties in deze reeks beogen de creativiteit te stimuleren en de geesten maximaal te verruimen.

Rare Boekjes-reeks pocket met biografie: zwart/wit; biografie
| Finn 23-10-2017 22:34

Wat een heerlijk verhaal! Deze humoristische road movie in boekvorm voert de lezer in het spoor van een bende moderne geuzen langs allerlei apocalyptische taferelen. De stijl is op en top Rogeriaans - een heldere taal gecombineerd met een fijn gevoel voor humor en veel zin voor vertelkunst. Een aanrader!

| Max Moragie 08-10-2017 18:18

DE ILLUSIE VAN HET VERNIS
Frank Roger schreef eerder al serieuze dystopieën , zoals een novelle waarin een wetshandhaver niet instemt met het steeds repressiever bewind dat hij dient maar ook nooit de tijd gekomen vindt om zich te verzetten. Maar in andere werken wil de Vlaming zich van zijn satirische kant laten zien, zoals in de novelle Santiago! Santiago! , die onlangs door de Stichting Fantastische Vertellingen werd uitgegeven. Ook satire heeft echter zijn serieuze kant.
Door Max Moragie
Santiago! Santiago! Is gesitueerd in een post-apocalyptisch Europa. De beschaving is ten prooi gevallen aan een ramp, of zelfs aan verschillende. De temperatuur is tot tropische hoogten gestegen, de vegetatie is gemuteerd en reusachtige insecten bevolken het luchtruim. De mensheid is teruggeworpen op zichzelf. Kleinere en grotere gemeenschappen overleven in wat er van de grote steden rest. De beschaving is gereduceerd tot het niveau van de tijd van Clovis en Bonifatius: als iemand iets doet wat je niet bevalt hak je hem of haar de kop af. Maar zouden we onszelf als moderne barbaren omschrijven als we in zo’n wereld terecht zouden komen? Uiteraard niet. De beschaving mag een laagje vernis blijken, de illusie van het vernis wordt op alle mogelijke manieren in stand gehouden. Daarover gaat dit boekje.
Barbaar onder barbaren
Jarred Duval beschouwt zichzelf als dichter, maar zijn poëtisch talent wordt niet genoeg naar waarde geschat in Amsterdam. Daarom verzamelt hij een aantal mede-kunstenaars om zich heen en vertrekt met hen op pelgrimstocht naar Santiago de Compostella in Spanje. Of het christelijke pelgrimsoord nog bestaat weet hij niet, maar, zoals het modieus luidt, de reis is belangrijker dan de bestemming. Samen met enkele zwaardkunstenaars vormt hij de kern van een steeds wisselend gezelschap dat te voet naar Utrecht, Antwerpen, Gent, Rijssel, Parijs en uiteindelijk Santiago trekt. ‘Santiago!’ is hun hartekreet maar al snel blijkt het een strijdkreet. Duval en zijn makkers hebben meer weg van struikrovers dan van pelgrims. Niet iedereen deelt die visie: “Als we dorpelingen overtuigen afstand te doen van het wereldse uit respect voor de pelgrims, spraken de afvalligen van diefstal. Als schorriemorrie dichter bij God werd gebracht hadden zij het over moord. En waar genetisch materiaal werd geschonken om de kleine gemeenschap voor inteelt te behoeden, beschuldigden zij ons van verkrachting.” Die verhullende en verheven toon is kenmerkend voor de verteltrant van Duval, de ik-figuur die de kroniek van de pelgrimstocht optekent. Hij wil geen barbaar onder barbaren zijn, maar zijn zogezegd poëtische woordkeus is misplaatst. Zijn daden spreken een andere taal.
De Eiffeltoren als totempaal
De half en geheel verwilderde mensen die ze op hun tocht tegenkomen zijn overigens net zo godsvruchtig als zijzelf. Sommigen aanbidden autowrakken, andere een voormalige hogesnelheidstrein. De relicten van de voorbije hoogtechnologische beschaving roepen echo’s op van een betere tijd en verwekken ontzag. De mode van de laat twintigste eeuw – tatoeages en piercings – is geëvolueerd tot uiterlijke tekenen van werkelijke macht. Een prins Albert door een penis is voorbehouden aan een hoofdman. De Eiffeltoren is de totempaal geworden die hij onbewust altijd al was.
Een gevaar op zichzelf
Toch is Santiago! Santiago! meer een zedenschets dan een post apocalyptisch verhaal. Jarred en zijn gezelschap doen denken aan de deelnemers aan de eerste kruistocht. Officieel verenigden christelijke burgers uit alle delen van het Avondland zich om het Heilig Land van de goddelozen te bevrijden, in werkelijkheid trok een troep van vele duizenden ontwortelden van Vlaanderen door Duitsland naar Constantinopel. Onderweg plunderden, verkrachtten en moordden ze naar hartenlust. Complete joodse gemeenschappen werden over de kling gejaagd (joden waren in hun ogen immers net zo heidens als moslims) en toen de meute voor de poorten van Constantinopel stond wist de Byzantijnse keizer niet wat hij met deze bende moest aanvangen. Ze vormde evenzeer een gevaar voor zijn eigen bevolking als voor zijn vijanden in Palestina. In de loop van duizenden kilometers waren ze elk spoor van beschaving kwijtgeraakt. Paus Urbanus had hem een vergiftigd geschenk op zijn dak gestuurd toen hij tot deze eerste kruistocht opriep. Van je religieuze concurrenten moest je het maar hebben, want uiteindelijk had de paus natuurlijk net zo’n hekel aan zijn orthodoxe tegenvoeters als aan de islamieten. In een dorpje onder Reims staat nog altijd een reusachtig standbeeld van deze paus. Misschien had Roger dit een rol kunnen laten spelen in zijn verhaal. Het was passend geweest.
Frank Roger wil ons eerst en vooral vermaken met deze novelle, en dat lukt hem uitstekend, maar onder het vertier ligt de waarschuwing: de mens is een apocalyps op zichzelf. Uiterlijke rampen, of het nu een nucleaire, een klimatologische of een combinatie van beide is, zijn slechts de trigger tot de humane apocalyps. Godsdienst fungeert als schaamlap voor geweld, poëzie voor hoogmoed. Als we lachen grijnst reeds onze onderliggende schedel.
(De bovenstaande tekst is met toestemming overgenomen uit Fantastische Vertellingen nr. 44, welk tijdschrift verscheen in december 2017)

| Princess Marcella 07-10-2017 22:01

Een bizarre pelgrimstocht.

In een apocalyptische wereld vertrekt een groep mensen op pelgrimage van Amsterdam naar Santiago de Compostella. Onderweg moeten ze zich staande houden in een vijandige en dodelijke wereld.

Dit boek is geschreven in de bekende stijl van Frank Roger, vol droge humor en beschrijvingen van bizarre plaatsen en gebeurtenissen. Hij weet je mee te trekken op deze pelgrimstocht, maar schuwt niet een parallel naar onze wereld te trekken. Het verhaal is vrij vluchtig, omdat het de tijd niet neemt om langer bij gebeurtenissen of plaatsen te blijven hangen, waardoor dit boek meer een schets is van karakters , omstandigheden en plaatsen.

Het boek is een lekker tussendoortje geworden. Als je eens wilt kennismaken met de schrijfstijl van Frank is dit boek een aanrader. Ook als je houdt van een wereld vol fantastische plaatsen en vreemde personages.

| Johan Klein Haneveld 24-07-2017 10:17

7+ Ik kende de korte verhalen van Frank Roger al uit eerdere edities van het jaarboek Ganymedes. Hij staat daar al in sinds nummer 2 uit 1977, en mag dus worden gezien als een oude rot in het fantastische genre. Zijn dystopische verhaal uit Ganymedes 13 staat me nog steeds helder voor ogen vanwege de sfeer en het onthutsende einde. Roger schrijft ontegenzeggelijk erg goed, met veel gevoel voor de Nederlandse taal, en hieraan koppelt hij een eigen, licht absurdistische, vaak wat ontluisterende of cynische blik op de toekomst. Ook dit boek biedt geen optimistische toekomstverwachtingen, maar vertelt over een wereld waar degenen die willen ontsnappen aan hun omstandigheden dezelfde omstandigheden veroorzaken voor andere mensen (stelen, doden en verkrachten wordt makkelijk goedgepraat als het hun heilige doel dient) en uiteindelijk blijkt hun reisdoel ook niet wat ze verwachtten, maar niet getreurd, ze gaan gewoon door met wat ze al deden! Geschreven als een reisverslag van een van de pelgrims is dit een wat afstandelijk relaas, meer puntsgewijs opgeschreven dan als een spannend verhaal, maar dit maakt juist de ironische afstand mogelijk. Een ouderwetse queeste door een totaal veranderd Europa, waarin auto's worden aanbeden als goden en gemuteerde planten en insecten het uitgestorven landschap vullen. Een aanrader voor een ontspannen uur of twee lezen tussendoor en een mooie kennismaking met deze gelauwerde schrijver. En een sympathiek project van Fantastische Vertellingen om zo'n verhaal dat toch wel 'anders' is dan andere boeken, toch een plek te willen geven!

4 sterren gebaseerd op 4 beoordelingen