Fantastische Vertellingen, nr. 77, jrg. 47, maart 2026

Dit was weer een ouderwets goede editie van Fantastische Vertellingen. Nee, natuurlijk was ik niet over elk verhaal net zo goed te spreken - dat kan ook niet. En het was jammer in deze editie de 'Tijd voor geschriften' van Paul te moeten missen, want dat was wel een beetje als een vaste rubriek gaan voelen. Wat ik bedoel is dat de verhouding tussen fictie en non-fictie die i het vorige nummer naar mijn smaak iets scheef lag, nu weer het perfecte evenwicht had bereikt. Alles natuurlijk opnieuw gelardeerd met fantastische illustraties, waarbij ik vooral mijn lof wil uitspreken voor de op een oud mozaïek lijkende tekeningen bij het openingsverhaal van Theodoris Barkylos. Ze passen daar perfect bij. Ook de cover met een ouderwets space opera-gevoel kon ik wel waarderen! Net als de illustraties van Peter Erhardt - wanneer gaat hij een stripverhaal uitbrengen? (Als hij een scenarist zoekt: ik houd me aanbevolen ;-) ).
Over op de verhalen: na het Meyvistisch Melodrama, dat duidelijk maakte hoe onze leidsman denkt over het wereldgebeuren, kwam Theo Barkel met 'Hera's Fatbike' - een nogal fantasievolle vertelling, over the top, maar een goed voorbeeld van de verbeelding waar de auteur over beschikt en het einde deed me grijnzen. Luc Vos komt met 'Mijn beste vriend' met gitzwarte humor, of is het horror? Ook gitzwart was het verhaal 'Elegie voor een lang leven' van Karel Smolders, die zich steeds meer ontpopt als horrorschrijver. Ik geniet altijd van zijn verhalen omdat ze steeds zo goed geschreven zijn. Charles van Wettum ontwikkelt zich nog steeds als auteur, dat blijkt uit zijn bijdrage 'Leef hoog' - op zich is het idee van een gestratificeerde samenleving in een torenflat niet nieuw (J.G. Ballard deed het ook), maar deze versie heeft iets echt Nederlands, met een hoofdpersoon die besluit niets van haar ervaringen te leren ... Frank Roger komt met het echt Frank Rogeriaanse 'Het goede leven', met een hoofdpersoon die wordt geconfronteerd met een bizarre situatie en uiteindelijk met lege handen achterblijft. Ook weer goed geschreven. 'Gitzwart' lijkt het thema te zijn van deze editie, want dat was ook het slotverhaal van Emanuel Claessens - waarin hij een ceremonie opdient waar de hoofdpersoon vraagtekens bij stelt. Dat je over het einde moet nadenken draagt aan het succes van de vertelling bij.
De boekbesprekingen in deze editie (waarvan ik er drie aandroeg) waren zoals altijd heel interessant. Ik genoot vooral van Rodericks bijdrage over 'Fantastische Ontmoetingen' waarbij hij de discussie nog wat breder trekt en ingaat op wat er voor auteurs in het fantastische genre mogelijk is in ons taalgebied. De laatste tijd denk ik daar ook over na - het 'fantastische genre' in ons taalgebied lijkt te klein om talent boven te laten drijven of belangstelling op te wekken van buiten de bubbel. Dat hoeft geen ramp te zijn. Ikzelf heb de ambitie om door te breken intussen laten varen en schrijf vooral omdat ik hou van schrijven en mijn verhalen graag met mensen wil delen - ook als dat er tientallen in plaats van duizenden zijn. En 'Fantastische Vertellingen' is een tijdschrift dat wordt gemaakt door iemand met duidelijk hetzelfde plezier in het vertellen van verhalen en het delen ervan met mensen - niet om beroemd te worden, maar om de wereld een iets mooiere en vreemdere plek te maken. Ik kijk weer reikhalzend uit naar de volgende editie!